امشب نوشته هایم بوی تو می دهد

باز با نام تو کلامم شعری است مثل او از هر شب ترانه هایی از عشق می سرایم

امشب ترانه هایم با گریه گشته دمساز

آخر نسیم نامت آویخت در کلامم

امشب نوای او از بوی تو می دهد باز

تو هم بوی غریبی پاییز رو حس می کنی؟

خوب می دونم بادبادک من بی تاب ترانه های دلتنگی همیشه ی رو پشت بوم خلوت خاطره های تو می افتد

آدمک

آدمک آخر دنیا است بخند

 آدمک مرگ همین جا است بخند

                                                دسته خطی که تو را عاشق کرد

                                                 بازی کاغذی ما است بخند

 آدمک خر نشی گریه کنی

 کل این دنیا سراب است بخند

                                            آدمک خدایی که تو بزرگش خواندی

                                            به خدا مثل تو تنها است بخند

آنچه چشمان تو را این همه زیبا می کرد

کاش از روز اول فکر دل ما می کرد

یا نمی داد به تو این همه زیبایی را

یا مرا در غم عشق تو شکیبا می کرد

                 خاطره در گرو فاصله هاست

                                    فاصله تلخ ترین خاطره هاست       

Elena

My Spain isn’t enough

I remember how I’d smile

Listening to my little ones

Understanding, every world they’d say

Their jokes, their songs, their plots

Let’s ask Mama for some candy. Let’s go

But that was in Mexico

Now my children go to America high schools

They speak English. At night they sit around

The kitchen table, laugh with one another

I stand by the stove and feel dumb, alone

I brought a book to learn English

My husband frowned, drank more beer

My oldest said, “Mama, he doesn’t want you

To be smarter than he is.” I’m forty

Embarrassed at mispronouncing words

Embarrassed at the laughter of my children

The grocer, the mailman. Sometimes I take

My English book and lock myself in the bathroom

Say the thick words softly

For if I stop trying, I will be deaf

When my children need my help

                                                           خورشید

کجای این جنگل شب پنهان میشی خورشید کم                                                       پشت کدوم سد سکوت پر می کشی چکاوکم

                                                                       چرا به من شک می کنی

   من که منم برای تو لبریزم از عشق تو                      سرشارم از هوای تو                   دست کدوم غزل بدم بغض دل عاشقمو

                                                                پشت کدوم بهانه پنهان کنم هق هقمو

            گریه نمی کنم نرو   

                  آه نمی کشم بشین        

                       حرف نمی زنم بمون  

                               بغض نمی کنم سفر نکن    

                                           خورشید کم

                                            ترک نکن منو نرو    

                                                     نبودنت مرگ منه

                                                                راهیه این سفر نشو

  نگذار که عشق من در اینجا به آخر برسه                                           تو بری مرگ من از رفتنه تو سر میرسه

 اشک ها یم را دوباره به گردن باران می اندازم.

گوش می سپارم بهحرف دلت به شکا یه ها به گلا یه ها.

بغض سر گلویم را دوباره می خورم!

خدا یا چرا این بغض لعنتی  بلعیده نمی شود! چه سخت است دوریه تو!